Opis programu MAKWWW

PAKIET MAK
UDOSTĘPNIENIE BAZ W INTERNECIE
(opis z dnia 24.09.2008, dot. wersji 1.39)

Zmiany w stosunku do poprzednich wersji (od 01.01.2007):

Dodano parametr KI (10.09.2008).

Dodano opcję zamawiania książki (patrz parametr REZn oraz punkt 7. Zamawianie) (22.07.2008).

Umożliwiono pomijanie wyświetlania niektórych wypożyczeń (parametr IZ1) (22.07.2008).

Rozszerzono opis parametru IN1 i dodano parametr IQ (16.04.2008).

Rozszerzono opis parametrów XY i XZ (patrz punkty 6.10.4. oraz 6.10.5.) (05.03.2008).

Umożliwiono pominięcie wypisania nazwy bazy w spisie baz (patrz nazwa zewnętrzna) (05.03.2008).

Dodano możliwość definiowania koloru tła (parametr KT1) lub tapety (parametr KB1) dla indeksu podglądanego podczas szukania zaawansowanego (03.03.2008).

Umożliwiono pomijanie wyświetlania wypożyczeń w masce zero (parametr J5)(29.02.2008).

Rozszerzono sposób wyświetlania po wywołaniu "szukanie zaawansowane" (parametr IY)(29.02.2008).

Dodano odsyłacze "złożone" do indeksów oraz uproszczono deklaracje dotychczasowych odsyłaczy do indeksów (patrz punkt 6.10) (20.02.2008).

Dodano parametr IN1 określający, który indeks ma być powtarzany na końcu części B (06.02.2008).

Zwiększono parametry I6x do 100 znaków oraz parametry TBx do 200 znaków (01.02.2008).

Wprowadzono parametry TB15 i TB16 dla wyświetlania w tabelce dokumentu w masce zerowej (01.02.2008).

Wprowadzono możliwość wyświetlania dokumentów w postaci tabelki, w związku z tym rozszerzono znaczenie i zmieniono zapis tekstów dodatkowych (20.01.2008).

Umożliwiono wyświetlanie w indeksie uwag, np. ... "zt. odpowiednie tematy z określnikiem ..." (05.12.2007).

Umożliwiono warunkowe wyświetlanie tekstów dodatkowych (05.12.2007).

Umożliwiono wyświetlanie wybranego pola występującego wielokrotnie jako jednego pola; jest to specjalnie przydatne dla słów kluczowych, wpisywanych do kolejnych wystąpień pola, a wyświetlanych obok siebie; zob. parametr J4 (20.08.2007).

Umożliwiono pomijanie wyświetlania w dokumentach pól, które nie spełniają określonych warunków; zob. parametry MW i MW1 (10.08.2007).

Zmieniono sposób wyświetlania indeksów adiustowanych w prawo oraz dodano parametr J3 pozwalający na rezygnację z tego sposobu (25.07.2007).

Umożliwiono wyświetlanie w indeksie odsyłaczy dłuższych, niż wartości w indeksie; w związku z tym dodano parametr J2.

Dodano parametr KW3 pozwalający na zamianę słów "Wypożyczenie bezterminowe" na własny tekst (08.06.2007).

Dodano wyświetlanie liczby rezerwacji; w związku z tym dodano parametry I6q, I6r, I6s oraz KW4 (08.06.2007).

Dodano parametry KW1, KW2 oraz KN pozwalające na zamianę słów "Wypożyczone", "Dostępne" oraz "Dokument zastrzeżony" na własne teksty (25.04.2007).

Poprawiono parametry IL i IM deklarowane przy bazie (05.02.2007).

Spis treści

1. Uwagi ogólne
2. Język konwersacji
3. Strony wyświetlane przez MAKWWW
3.1. Spis baz
3.2. Spis indeksów
3.3. Wartości indeksu
3.4. Lista dokumentów
3.5. Rozwinięcie dokumentów
4. Kolejność wyświetlania dokumentów
5. UNIX ...
5.1. Interpretacja liczb przez procesor
5.2. MAKWWW na serwerze UNIX
6. Zbiory tworzone przez użytkownika
6.1. Ogólne zasady tworzenia zbiorów
6.2. Zbiór menu
6.2.1. Opis parametrów w zbiorze menu
6.2.2. Sposób wyświetlania dokumentów
6.2.2.1. Sposób wyświetlania listy dokumentów
6.2.2.2. Wyświetlanie rozwinięcia dokumentów
6.2.2.3. Wyświetlanie dokumentu w postaci tabelki
6.2.2.4. Wyświetlanie informacji o wypożyczeniach
6.2.2.5. Przykład określenia sposobu wyświetlania
6.2.3. Opis indeksów
6.2.4. Włączenie odsyłaczy do indeksów
6.2.5. Przykład zbioru menu
6.3. Zbiór menub
6.4. Zbiory menui i menuj
6.5. Zbiór menut
6.6. Zbiory menul i menud
6.7. Zbiór menustyl.css
6.8. Licznik dostępów
6.9. Zbiór INFO
6.10. Odsyłacze
6.10.1. Ogólne zasady budowania odsyłaczy
6.10.2. Wiele odsyłaczy
6.10.3. Lista odsyłaczy
6.10.4. Odsyłacze złożone
6.10.4. Odsyłacze proste
6.11. Teksty dodatkowe
6.11.1. Uwagi ogólne
6.11.2. Lista tekstów
6.12. Zamiany
6.12.1. Uwagi ogólne
6.12.2. Lista zamian
6.13. Zmiana nazw klawiszy
7. Zamawianie
7.1. Zmiany w kolejnych wersjach
7.2. Uwagi ogólne
7.3. Zbiór ustalający parametry dla programu makwwr.exe
7.4. Wzór zamówienia
8. Pobranie programu MAKWWW

1. Uwagi ogólne

Udostępnienie baz MAK w Internecie, możliwe na serwerze opartym na WINDOWS 95/98,
WINDOWS NT lub Linux, wymaga:
a. zakupu programu MAKWWW i zainstalowania go na serwerze WWW,
b. opracowania strony HTML zawierającej wywołanie programu MAKWWW,
c. opracowania obowiązkowego zbioru o zastrzeżonej nazwie menu i umieszczenia go
w tym katalogu, w którym jest MAKWWW.EXE,
d. opracowania opcjonalnych zbiorów menub, menui, ... i umieszczenia ich
w tym katalogu, w którym jest MAKWWW.EXE,
e. opracowania innych zbiorów, opisanych dalej.
Licencjonowani użytkownicy pakietu MAK mogą bezpłatnie korzystać z programu MAKWWW w sieciach lokalnych oraz dla udostępniania swoich baz na płytkach CD; w tym celu mogą pobrać odpowiednią wersję programu (zob. Pobranie programu MAKWWW na końcu niniejszego opisu).

2. Język konwersacji

Od wersji 1.20 konwersacja użytkownika z programem może odbywać się po polsku lub angielsku. Ustawienie języka konwersacji jest opisane wraz z parametrem JE i JF (pkt. 6.2.1). W przypadku wybrania języka angielskiego wykonywana jest próba otworzenia zbioru z rozszerzeniem arg zamiast org, jeśli tego zbioru nie ma, otwierany jest zbiór org. Ponadto program próbuje otworzyć zbiory menuba, menuia ... zamiast zbiorów menub, menui ... Jeśli tych zbiorów nie ma - otwierają się zbiory menub, menui ...

3. Strony wyświetlane przez MAKWWW

Program wyświetla niżej opisane strony; używany termin tekst oznacza dowolny ciąg znaków, może on zawierać także polecenia HTML.

3.1. Spis baz

Spis baz zawiera spis dostępnych baz oraz teksty zapisane w zbiorze menub; jeśli w menu określono tylko jedną bazę, to ta strona jest pomijana. Użytkownik może pominąć (przenieść do własnych formularzy) wyświetlanie spisu baz przez program MAKWWW; w tym przypadku należy wywołać program następujaco (n jest kolejnym numerem bazy w zbiorze menu):

MAKWWW.EXE?BM=n

3.2. Spis indeksów

Wraz z rozszerzeniem programu MAKWWW o szukanie zaawansowane nazwa tej strony ("Spis indeksów") straciła trochę sens, ale z przyzwyczajenia ją zachowamy.
Na stronie tej (przy pełnym jej rozwinięciu) są przedstawione trzy sposoby szukania dokumentów w bazie; nazwijmy je umownie A, B i C:

A. wyszukanie i wyświetlenie dokumentów zawierających żądaną wartość przez wyświetlenie wybranego indeksu i wybranie w tym indeksie odpowiedniej wartości,
B. wyszukanie i wyświetlenie dokumentów wg wielu indeksów, połączonych spójnikiem I albo LUB, bez oglądania tych indeksów,
C. wyszukanie i wyświetlenie dokumentów wg jednego indeksu, ale z możliwością podania tylko początku szukanej wartości i dodatkowo zawierających podane teksty.

Standardowo po otwarciu bazy, a także po zmianie indeksu albo powrocie do szukania wyświetlana jest tylko część A oraz klawisz szukanie_zaawansowane; po naciśnięciu tego klawisza pojawiają się części B i C, przy czym o ich kolejności, a także innych ustawieniach decydują parametry $IN, $IN1 i $IY.
Część A zawiera nazwy dostępnych indeksów oraz teksty zapisane w zbiorze:

menui, jeśli jest wyświetlana tylko część A,
menuj, jeśli są wyświetlane także części B i/lub C.

Liczba i kolejność indeksów, które indeksy są wyświetlane oraz sposób wyświetlania określone są w menu parametrami $I oraz $II. Jeśli są części B i/lub C, to korzystają one z tej samej listy indeksów oraz wyświetlane są też teksty zawarte w zbiorze menuj (por. punkt 6.4).
Część B zawiera pewną liczbę (określoną w menu parametrem IN) pól, pozwalających na wybranie indeksu i wpisanie szukanej wartości; przy każdym polu jest znak zapytania, umożliwiający rozwinięcie wybranego indeksu i przeniesienie poprawnej wartości. Jeśli liczba indeksów wyświetlanych w części B jest większa od liczby indeksów wyświetlanych w części A (określonej parametrem I), to na końcu części B powtarzany jest indeks określony parametrem IN1.
Część C zawiera jedno pole pozwalające na wybranie indeksu i wpisanie szukanej wartości, a także pole, do którego można wpisać teksty (a ściślej szablony, w których gwiazdka zastępuje dowolny ciąg znaków), które powinny być w szukanym dokumencie. Jeśli tekst wpisany do pola z indeksem kończy się gwiazdką, to jako odpowiedź podawane są wszystkie wartości o podanym początku; w przeciwnym przypadku podawane są wszystkie wartości o podanym początku i następującej po nim spacji. Przykład: podanie "kowal*" (duże i małe litery są utożsamiane) spowoduje wyszukanie wszystkich Kowali, Kowalskich i tp., natomiast wpisanie np. "kowalski jan" spowoduje wyszukanie wszystkich Janów Kowalskich, niezależnie od ich drugiego imienia. W szczególności można napisać samą gwiazdkę. Znak zapytania przy polu z indeksem umożliwia rozwinięcie wybranego indeksu i przeniesienie poprawnej wartości. Szukanie C może w wyniku dawać ten sam dokument wielokrotnie.

3.3. Wartości indeksu

Strona ta zawiera kolejne wartości z wybranego indeksu oraz teksty zapisane w zbiorze menut. Liczba wyświetlanych wartości jest określona w menu parametrem $IL.

3.4. Lista dokumentów

Lista dokumentów zawiera skrócony opis dokumentów wyszukanych wg wybranej wartości z wybranego indeksu oraz teksty zapisane w zbiorze menul. Liczba wyświetlanych dokumentów jest określona w menu parametrem $ID, a sposób wyświetlania - parametrem $M (do nawiasu kwadratowego otwierającego). Na wyświetlany tekst mają też wpływ następujące (opisane w dalszym ciągu) zbiory: lista odsyłaczy, lista tekstów i lista zamian.

3.5. Rozwinięcie dokumentów

Strona ta zawiera wyświetlaną wg maski treść dokumentów oraz teksty zapisane w zbiorze menud. Maski są określane w menu parametrem $M (w nawiasach kwadratowych). Na wyświetlany tekst mają też wpływ następujące (opisane w dalszym ciągu) zbiory: lista odsyłaczy, lista tekstów i lista zamian.

4. Kolejność wyświetlania dokumentów

W zasadzie wyszukane dokumenty są wyświetlane (zarówno na liście dokumentów, jak i przy rozwinięciu) w takiej kolejności, w jakiej są one umieszczone w bazie; często jest to kolejność przypadkowa. Może to być niewygodne, szczególnie przy korzystaniu z dużych baz. Bywają jednak bazy uporządkowane chronologicznie (np. od ostatniego roku wstecz), do których bieżące dane są dopisywane na końcu; w efekcie baza zawiera dane z kolejnych lat 2003, 2002, ..., 1980, a potem z roku 2004. Istnieje możliwość wyświetlania tych danych w kolejności 2004, ..., 1980. W tym celu wprowadzono opcję IP=n, która mówi: szukaj i wyświetlaj najpierw dokumenty o numerach większych od n, a potem o numerach mniejszych lub równych n.

5. UNIX ...

5.1. Interpretacja liczb przez procesor

Różne procesory zapisują liczby w kolejności "normalnej" (little-endian) lub "odwrotnej" (big-endian); nie wchodząc w szczegóły w programie MAKWWW przyjęto zapis "normalny". Opcja IR=1 pozwala zmienić zapis na "odwrotny".
Little-endian i big-endian są dość dobrze opisane przez pana Michała Wojciechowskiego w Internecie.

5.2. MAKWWW na serwerze UNIX

Uruchomiona została wersja programu MAKWWW dla serwera działającego na systemie UNIX; przy uruchamianiu tej wersji (SunOS 5.8) wystąpił omówiony w poprzednim punkcie problem. Nie wiadomo jednak, czy program działa na wszystkich wersjach systemu UNIX.
Przy okazji uruchamiania programu na serwerze UNIX wystąpił jeszcze jeden problem: znak procenta pisany w zbiorach tworzonych przez użytkownika, np. w zdaniu <table .... width="100%" height="100%"> musi być podwajany: <table .... width="100%%" height="100%%">. Nie wiadomo od czego zależy konieczność podwojenia tego znaku.

6. Zbiory tworzone przez użytkownika

6.1. Ogólne zasady tworzenia zbiorów

Przy tworzeniu wszystkich zbiorów (oprócz listy zamian) obowiązują następujące zasady:

nazwy zbiorów menu, menub, menui, menut, menul i menud muszą być pisane małymi literami (niezależnie od systemu),
dodatkowe (wielokrotne) spacje i linie są nieistotne,
w zbiorze menu wszystkie spacje w tekstach, parametrach itp. muszą być zastąpione znakiem ^,
myślnik na końcu wiersza oznacza, że ciąg dalszy jest w następnym wierszu; jeśli przed myślnikiem lub na początku następnego wiersza jest spacja, to ciąg dalszy jest poprzedzony spacją,
tekst od średnika (pojedynczego) do końca wiersza jest komentarzem; dla wpisania znaczącego średnika do tekstu należy napisać podwójny średnik,
znak procenta (%) czasami (nie wiadomo od czego to zależy) należy wpisywać podwójnie (czyli %%); w szczególności może się zdarzyć, że dla starych wersji programu wystarczał jeden znak procenta, a nowa wersja wymaga dwóch znaków.

W zbiorach menub, menui, menut, menul, menud i info wybrane fragmenty można ograniczyć do wybranych baz; taki fragment należy poprzedzić znacznikiem <n1, n2,...> i zakończyć znacznikiem </> (n1,n2,... są numerami baz, których ten fragment dotyczy, oddzielonymi przecinkami, bez spacji).

6.2. Zbiór menu

Przed opracowaniem zbioru menu należy:
- ustalić nazwy, pod jakimi bazy będą widoczne,
- wybrać pokazywane indeksy,
- wybrać sposób wyświetlania listy dokumentów (patrz dalej),
- wybrać (ew. zmodyfikować) w bazach maski do pokazywania dokumentów,
- ustalić ewentualne odsyłacze do innych adresów w Internecie.

Zbiór tekstowy menu jest obowiązkowy i opisuje dostępne w WWW bazy oraz sposób ich wyświetlania. Ograniczenia dot. tego zbioru: a) liczba opisywanych baz: do 100 (do 50 w wersjach z datą wcześniejszą niż 16.04.2008), b) wielkość zbioru: do 20000 znaków. Zbiór ten jest zbudowany następująco:

1. Opisane w następnym punkcie parametry, określające sposób wyświetlania nazw baz, nazw indeksów, kolory, sposób wyświetlania dokumentów itp. mogą być umieszczone na początku menu (tzw. parametry ogólne, dotyczą wszystkich baz) lub przy poszczególnych bazach (parametry bazy, przebijają parametry ogólne). Parametry ogólne musza być pisane w oddzielnych wierszach i być poprzedzone znakiem dolara ($); parametry bazy są pisane przy opisie bazy i są od siebie oddzielane spacją.

2. Wiersze za parametrami ogólnymi opisują kolejne bazy i składają się z następujących elementów oddzielonych od siebie spacjami:
- nazwa zewnętrzna; znak ^ (daszek) w nazwie jest wypisywany jako spacja; wpisanie znaku % (procent) przed nazwą powoduje, że baza jest liczona w numeracji, ale nie wypisywana w spisie baz,
- pełna ścieżka do bazy (patrz uwaga niżej),
- parametry bazy (opcjonalnie).

UWAGA: baza składa się z trzech zbiorów o tej samej nazwie i rozszerzeniach baz, ind i org; nazwą bazy jest nazwa tych zbiorów (bez rozszerzenia). Linux rozróżnia małe i duże litery, dlatego nazwy zbiorów i nazwa bazy w zbiorze menu muszą być identyczne (rozszerzenia baz, ind i org są dopisywane przez program małymi literami). Jeśli baza test (złożona ze zbiorów test.baz, test.ind i test.org) znajduje się w katalogu BAZY, to pełna ścieżka do bazy wygląda następująco:
....\BAZY\test lub ..../BAZY/test.

6.2.1. Opis parametrów w zbiorze menu

UWAGA: W wielu parametrach występuje termin "numer podpola"; numer ten jest liczony wg struktury bazy od zera, razem z polami; do uzyskania tego numeru można użyć programu INI (z głównego menu: F1, Shift + F9). O ile nie powiedziano inaczej numer ten można zastąpić (ale tylko w parametrach bazy, a nie w parametrach ogólnych) tekstem "ppp/q" (cudzysłów też należy pisać), gdzie ppp jest trzyznakową nazwą pola, a q jest jednoznakową nazwą podpola (obie nazwy wg maski 0); dla całego pola należy zamiast q napisać kropkę, a dla wskaźnika - daszek (^).

składnia	opis
U=tekst	tekst jest pełną ścieżką dostępu do katalogu zawierającego program (MAKWWW kończy się nazwą katalogu, bez kreski ukośnej); jeśli określono I7=1, to na końcu tej ścieżki trzeba dopisać /makwww.exe; parametr obowiązkowy
F=tekst	tekst, który ma być wyświetlony przed klawiszami funkcji, może być np. odsyłaczem do głównego formatu
JE=tekst	tekst (1 lub 2 znaki, cyfra i litera, w dowolnej kolejności) określają język konwersacji i sposób jego określania; brak tego parametru powoduje ustawienie języka polskiego, bez możliwości przestawienia na angielski; znaczenie litery i cyfry jest następujące:
	litera określa domyślny język: P - polski, A - angielski; pominięcie litery
	ustawia domyślnie język polski
	inny znak określa czy i gdzie użytkownik może zmienić język:
	0 (wartość domyślna)- użytkownik nie ma wyboru,
	1 - wybór tylko przy wyświetlaniu spisu baz, przed tekstem z menub,
	2 - wybór tylko przy wyświetlaniu spisu baz, za tekstem z menub,
	3 - wybór na górze (każdego) ekranu,
	4 - wybór na dole (każdego) ekranu, nad kreską,
	5 - wybór na dole (każdego) ekranu, pod kreską
	6 - wybór przy wyświetlaniu spisu indeksów, na górze ekranu, przed pierwszą częścią menui
	7 - wybór przy wyświetlaniu spisu indeksów, na górze ekranu, za drugą częścią menui
	8 - wybór przy wyświetlaniu spisu indeksów, na dole ekranu, przed trzecią częścią menui
	9 - wybór przy wyświetlaniu spisu indeksów, na dole ekranu, za trzecią częścią menui
	X - wybór tylko przez dopisanie w linii komendy
JF=tekst	tekst określa ścieżkę dostępu do zbiorów pl.gif oraz gb.gif, będących rysunkami flagi polskiej i angielskiej; ścieżka musi kończyć się znakiem / lub \ (zależnie od systemu); brak parametru powoduje wypisanie skrótów PL oraz GB
KK=tekst	6 znaków, określających kolor liter; domyślnie: FFFFFF
KH=tekst	6 znaków, określających kolor kreski poziomej; domyślnie: FFFFFF
KT=tekst	6 znaków, określających kolor tła; domyślnie: FFFFFF
KT1=tekst	6 znaków, określających kolor tła dla indeksu podglądanego podczas szukania zaawansowanego; domyślnie: FFFFFF
KB=tekst	tekst do 2000 znaków, określających "tapetę"; domyślnie: brak
KB1=tekst	tekst do 2000 znaków, określających "tapetę" dla indeksu podglądanego podczas szukania zaawansowanego; domyślnie: brak
KC=tekst	tekst do 100 znaków wypisywany jako <TITLE>; domyślnie: "MAK w WWW"
KI=tekst	tekst do 100 znaków określający ikonkę związaną z programem MAKWWW (tylko niektóre przeglądarki interpretują tę ikonkę); domyślnie: brak
KD=tekst	tekst do 1000 znaków wypisywany przed </HEAD>; domyślnie: brak
KA=tekst	tekst do 1000 znaków wypisywany na początku każdej strony; domyślnie: brak
KZ=tekst	tekst do 1000 znaków wypisywany na końcu każdej strony; domyślnie: brak
KX=tekst	tekst do 500 znaków wypisywany przed klawiszem "SZUKANIE ZAAWANSOWANE"; domyślnie: brak
KY=tekst	tekst do 500 znaków wypisywany po klawiszu "SZUKANIE ZAAWANSOWANE"; domyślnie: brak
KN=tekst	tekst do 50 znaków, zastępujący tekst "Dokument zastrzeżony"; tekst może zawierać wyrażenia HTML
KS=style	patrz "zbiór menustyl.css" (pkt. 6.7.)
KW=tekst	tekst do 100 znaków, zastępujący słowo "Egzemplarze" w rozwinięciu dokumentów; tekst może zawierać wyrażenia HTML, w szczególności powinien uwzględniać znak nowej linii (<BR>)
KW1=tekst	tekst do 100 znaków, zastępujący słowo "Wypożyczone" przy opisie wypożyczeń w rozwinięciu dokumentów; tekst może zawierać wyrażenia HTML
KW2=tekst	tekst do 100 znaków, zastępujący słowo "Dostępne" przy opisie wypożyczeń w rozwinięciu dokumentów; tekst może zawierać wyrażenia HTML
KW3=tekst	tekst do 100 znaków, zastępujący słowa "Wypożyczenie bezterminowe"; tekst może zawierać wyrażenia HTML
KW4=tekst	tekst do 100 znaków, zastępujący słowa "(liczba rezerwacji: n)"; w tekście, w miejscu w którym ma być wypisana liczba rezerwacji należy wpisać %d, np. "ponadto %d rezerwacje". Tekst może zawierać wyrażenia HTML
KL=tekst	patrz "zmiana nazw klawiszy" (pkt. 6.13.)
T=tekst	tekst do 100 znaków, wczytywany do buforu roboczego w celu jego wpisania do dowolnego (występującego za T=) parametru, który jest tekstem lub listą, np. XT3= lub Z=; celem tego jest skrócenie zapisu i dotyczy przede wszystkim odsyłaczy; tekst musi być poprzedzony dodatkowym znakiem, a w miejscu, gdzie ma być wstawiony należy wstawić trzy takie znaki; przykład: T=<A^HREF=http://mak.bn.org.pl/makwww.exe?BM= oraz XT3=**19 da w wyniku: XT3=<A^HREF=http://mak.bn.org.pl/makwww.exe?BM=19
TBn=...	n=0...19: patrz "wyświetlanie dokumentu w postaci tabelki" (pkt. 6.2.2.3.)
M=...	patrz "sposób wyświetlania dokumentów" (pkt. 6.2.2.)
MW=...	patrz "sposób wyświetlania dokumentów" (pkt. 6.2.2.)
MW1=...	patrz "sposób wyświetlania dokumentów" (pkt. 6.2.2.)
N=...	patrz "wyświetlanie rozwinięcia dokumentów" (pkt. 6.2.2.2.)
I=...	patrz "opis indeksów" (pkt. 6.2.3.)
I0=n	n określa czy dopuszczać wyświetlanie maski 0: 0 = NIE (domyślnie), 1 = TAK (patrz uwaga), 2 = TAK, także dla całej listy (patrz uwaga)
	Uwaga:jeśli jest określony parametr IS1, to napisanie znaku minus przed wartością 1 lub 2 powoduje wyświetlanie maski określonej tym parametrem (zamiast maski zero)
I1=n	n - do ilu liczyć wartości w indeksie; minus przed liczbą (bez spacji) oznacza: nie wypisywać licznika gdy jest 1; domyślnie I1=15
I2=n	n - do ilu liczyć dokumenty; domyślnie I2=20
I3=n	n określa czy wyświetlać liczbę dokumentów w bazie: 1 = TAK, 0 = NIE; domyślnie I3=0
I4=n	n - określa czy umożliwić przejście dla całej listy od wyświetlania listy dokumentów do wyświetlania rozwinięcia dokumentów: 0 = TAK, 1 = NIE (w tym przypadku moż na wyświetlić rozwinięcie jednego dokumentu); domyślnie I4=0
I5=n	n - określa czy kodować podpole stowarzyszone: 0 = NIE, 1 = TAK; kodowanie tego podpola może być przydatne przy tworzeniu odsyłaczy; domyślnie I5=0. Uwaga: dla podpól, dla których ustawiono XP1=-podpole znaczenie deklaracji I5 jest odwrotne (patrz punkt 6.10.2)
I6=n	n - określa czy i jak wyświetlać informacje o wypożyczeniach (wyświetlanie jest możliwe tylko wtedy, gdy do bazy jest dołączony zbiór z rozszerzeniem .wyp); gdy parametr n jest zerem - informacje nie są wyświetlane, w przeciwnym przypadku informacje o wypożyczeniach są wyświetlane, a sposób wyświetlania zależy od n i jest opisany w punkcie 6.2.2.4. Domyślnie I6=0
I6x=tekst	x jest jedną z liter a, b, ... m, q lub s, a tekst jest dowolnym tekstem do 100 znaków, może zawierać wyrażenia HTML; parametry te są szczegółowo opisane w punkcie 6.2.2.4. Domyślnie I6a jest <BR>, pozostałe I6x jest tekstem pustym
I6r=n	n - określa czy wyświetlać liczbę rezerwacji: 0 = TAK, 1 = NIE; domyślnie I6r=0; por. punkt 6.2.2.4
I7=n	n - określa znaczenie parametru U (domyślnie I7=0): I7=0: U określa katalog zawierający program makwww.exe, I7=1: U określa pełną ścieżkę dostępu do programu makwww.exe (czyli U=..../makwww.exe)
I8=n	n - określa czy wyświetlać licznik dostępów (patrz "licznik dostępów" - pkt. 6.8.): 0 = NIE, 1 = TAK; domyślnie I8=0; parametr powinien być zadeklarowany jako parametr ogólny, a przy bazie może być ewentualnie zmieniony
I9=n	n - określa czy klawisze z nazwami indeksów mają być rozszerzone do 12 znaków: 0 = NIE, 1 = TAK; domyślnie I9=0; parametr ma znaczenie tylko wtedy, gdy II nie jest 1 (czyli nazwy indeksów są wpisywane do klawiszy); odradza się stosowanie tego parametru, ponieważ nie dla wszystkich przeglądarek daje on dobre efekty, a ponadto lepszym rozwiązaniem jest zdefiniowanie stylu dla tych klawiszy
J1=n	n - określa czy wypisywać klawisze z numerami baz: 0 = TAK, 1 = NIE; domyślnie J1=0; parametr ma znaczenie tylko wtedy, gdy IB=1 (czyli nazwy baz są wypisywane w oddzielnych wierszach); pominięcie klawiszy z numerami ma sens tylko wtedy, gdy nazwy baz są odsyłaczami do baz
J2=n	n określa czy wyświetlać odsyłacze dłuższe, niż wartości w indeksie: 0 = NIE, 1 = TAK; domyślnie J2=0
J3=n	n określa czy indeksy adiustowane w prawo wyrównywać do prawej strony i wypisywać czcionką TT, czy nie: 0 = TAK, 1 = NIE; domyślnie J3=0
J5=n	n określa czy wyświetlać wypożyczenia w masce zero: 0 = TAK, 1 = NIE; domyślnie J5=0
J4=n	n - numer pola, którego wielokrotne wystąpienie jest wyświetlane wspólnie (np. J4="692/.")
IW=n	n - kod dla wyświetlania polskich liter (domyślnie IW=1):

0 - bez polskich liter

1 - ISO-8859-2

2 - Windows-1250

IWT=n

n - kod polskich liter w menu, menub itd. (domyślnie IWT=0):

	0 = tak jak IW,	1 = MAZOVIA,	2 = IBM LATIN 2,
	3 = ISO-8859-2	4 = WINDOWS-1250

IWL=n

n - kod polskich liter w liście odsyłaczy (domyślnie IWL=0):

	0 = tak jak IW,	1 = MAZOVIA,	2 = IBM LATIN 2
	3 = ISO-8859-2	4 = WINDOWS-1250

IB=n	n - liczba nazw baz wyświetlanych w jednym wierszu; domyślnie IB=4
II=n	n - liczba nazw indeksów wyświetlanych w jednym wierszu; domyślnie II=6
IL=n	n - liczba z zakresu 5 ... 99 określająca liczbę wyświetlanych wartości indeksu; domyślnie IL=10; uwaga: dopuszcza się określenie IL=1, wówczas IM=1
IN=n	n określa liczbę wyświetlanych w części B (patrz pkt. 3.2. Spis indeksów) pól, pozwalających na wybranie indeksu i wpisanie szukanej wartości; domyślnie IN=5
IN1=n...	n określa numer indeksu powtarzanego na końcu części B; domyślnie IN1=1. Za liczbą n można dopisać (bez spacji) w nawiasach kwadratowych oddzielone przecinkami numery indeksów (wg kolejności części A), które mają być domyślnie wyświetlone w kolejnych wierszach
IM=n	n - liczba z zakresu 5 ... IL określająca o ile wierszy (do dołu lub do góry) przesunąć wyświetlany indeks; domyślnie IM=IL-1 (patrz uwaga przy opisie parametru IL)
ID=n	n - liczba wyświetlanych dokumentów; domyślnie ID=10
IV=n	n - liczba wierszy pustych miedzy kolejnymi wierszami z nazwami baz; domyślnie IV=1
IU=n	n - liczba wierszy pustych miedzy kolejnymi wierszami z nazwami indeksów; domyślnie IU=1
IP=n	n - szukaj i wyświetlaj najpierw dokumenty o numerach większych od n, a potem o numerach mniejszych lub równych n (por. "Kolejność wyświetlania dokumentów", punkt 4.)
IC=n	sposób wypisywania nazwy bazy i indeksu na górze ekranu: n = 0: wypisywać pod sobą, od początku wiersza, n = 1: centrować (domyślnie)
IQ=n	n określa czy i kiedy wyświetlać listę dokumentów (por. punkt 3.4): n = 0 (wartość domyślna): po kliknięciu na numer przy wyświetlaniu treści indeksu oraz po kliknięciu na klawisz "wróć do listy" przy wyświetlaniu rozwinięcia dokumentu n = 1: po kliknięciu na klawisz "wróć do listy" przy wyświetlaniu rozwinięcia dokumentu; kliknięcie na numer przy wyświetlaniu treści indeksu powoduje wyświetlenie rozwinięcia dokumentu n = 2: nigdy; kliknięcie na numer przy wyświetlaniu treści indeksu powoduje wyświetlenie rozwinięcia dokumentu, a klawisz "wróć do listy" jest zablokowany
IS=n	n określa, czy umożliwić pobieranie dokumentów z bazy oraz gdzie wyświetla się klawisz "pobierz ..."; parametr musi być w pierwszej części z dolarem, ale dla różnych baz może być "przebity" przy opisie bazy; wartość domyślna IS=0 oznacza, że dokumenty z bazy nie mogą być pobierane; inna wartość (oznaczająca, że dokumenty mogą być pobierane) powinna być sumą niżej podanych liczb określających miejsce wypisania klawisza "pobierz":
1	przy kolejnych opisach, tylko w masce 0 (zarówno z listy dostępnych masek, jak i z klawisza MARC)
2	przy klawiszach, tylko w masce 0 (zarówno z listy dostępnych masek, jak i z klawisza MARC)
4	przy kolejnych opisach, tylko w maskach wziętych z listy dostępnych masek (także gdy jest to maska 0)
8	przy klawiszach, tylko w maskach wziętych z listy dostępnych masek (także gdy jest to maska 0)
16	przy kolejnych opisach, tylko na liście skróconej
32	przy klawiszach, tylko na liście skróconej
IS1=n	n jest numerem maski, która określa, które pola i podpola mają być pobierane (przy pobieraniu dokumentów z bazy); ten parametr ma znaczenie tylko wtedy, gdy IS nie jest zerem (czyli wolno pobierać dokumenty), może być umieszczony na początku zbioru menu (ze znakiem $) lub przy bazie; brak parametru oznacza zakaz pobierania z bazy; porównaj też opis parametru I0
IR=n	sposób interpretacji liczb przez procesor ("patrz UNIX ..., punkt 5.): n = 0: "normalny" (domyślnie), n = 1: "odwrócony"
IO=n	n określa czy eliminować "martwe" odsyłacze: 0 = TAK (domyślnie), 1 = NIE (por. "włączenie odsyłaczy do indeksów", pkt. 6.2.4.)
IX=n	n określa czy umożliwić wracanie do spisu baz: 0 = NIE, 1 = TAK (domyślnie)
IY=tekst	tekst określa sposób wyświetlania części A, B i C po wybraniu "szukanie zaawansowane" (patrz pkt. 3.2. Spis indeksów); tekst składa się z 1, 2 lub 3 znaków, każdy znak ma inne znaczenie: pierwszy znak: cyfra od 0 do 8 określająca kolejność wyświetlania poszczególnych części: 0 - tylko część A 1 - części A i B 2 (wartość domyślna) - części A, B i C 3 - części A i C 4 - części A, C i B 5 - tylko część B 6 - części B i C 7 - tylko część C 8 - części C i B drugi znak: cyfra od 1 do 3 określająca miejsce wyświetlania klawisza szukanie_zaawansowane: 1 - na początku części A 2 (wartość domyślna) - na końcu części A 3 - na początku i na końcu części A trzeci znak: cyfra 0 lub 1 określająca sposób wprowadzania wartości z podglądu indeksu (wywołanego klawiszem ?): 0 (wartość domyślna) - kliknięcie przenosi wartość 1 - wartość trzeba "przeciągnąć"
IZ=n	n - numer podpola, które określa, czy dokument jest wyświetlany: dokumenty, w których występuje to podpole i zaczyna się od znaku '1' nie są wyświetlane; IZ=0 (wartość domyślna) oznacza, że wszystkie dokumenty są wyświetlane
IZ1=n	n - numer podpola (wyłącznie dane biblioteczne), które określa, czy informacje o tym egzemplarzu są wyświetlane: pola, w których to podpole występuje nie są wyświetlane; IZ1=0 (wartość domyślna) oznacza, że informacje o wszystkich egzemplarzach są wyświetlane
XP1=podpole	podpole odsyłaczowe
XP2=podpole	podpole stowarzyszone
XR1=podpole	patrz "wiele odsyłaczy" (pkt. 6.10.2.)
XL=lista	patrz "odsyłacze" (pkt. 6.10.)
XTn=tekst	n=1 ... 8, patrz "odsyłacze" (pkt. 6.10.)
XY=pole	patrz "odsyłacze złożone" (typ 1) (pkt. 6.10.4.)
XZ=pole	patrz "odsyłacze złożone" (typ 2) (pkt. 6.10.4.)
P=lista	patrz "teksty dodatkowe" (pkt. 6.11.)
ST=...	patrz "włączenie odsyłaczy do indeksów" (pkt. 6.2.4.)
Z=lista	patrz "zamiany" (pkt. 6.12.)
REZn	patrz "zamawianie" (pkt. 7.)

6.2.2. Sposób wyświetlania dokumentów

Dokumenty są wyświetlane dwojako:

- po wybraniu dokumentu z indeksu; jest to lista dokumentów (por. punkt 3.4),

- po wykonaniu funkcji "rozwiń" lub kliknięciu na klawisz z numerem; jest to rozwinięcie dokumentów, czyli wyświetlanie wg maski (por. punkt 3.5).

Parametr M=... w zbiorze menu określa sposób wyświetlania następująco (por. przykład, punkt 6.2.2.5):

M=sposób_wyświetlania_listy_dokumentów[wybrane_maski]

W obu przypadkach (wyświetlanie listy i wyświetlanie rozwinięcia) można dla jednego (wybranego) pola pominąć te wystąpienia, które nie spełniają określonych warunków; w tym celu trzeba zadeklarować parametry MW i MW1 o następującym znaczeniu:

MW=n, gdzie n jest numerem podpola, którego dotyczy warunek,
MW1=tekst, gdzie tekst określa warunek wg poniższej tabelki:

pierwszy znak tekstu	nie wyświetlać, gdy:
- (minus)	podpola brak
+ (plus)	podpole jest
@ (at)	podpole zaczyna się od tekstu zapisanego za znakiem @
* (gwiazdka)	podpole zawiera tekst zapisany za znakiem *

PRZYKŁAD: MW="960/s" MW1=@skr oznacza: nie wyświetlać pola 960, gdy zawiera podpole s zaczynające się od tekstu skr.

6.2.2.1. Sposób wyświetlania listy dokumentów

Sposób wyświetlania listy dokumentów jest ciągiem opisów pól/podpól, oddzielonych od siebie przecinkami; treść wymienionych podpól jest wyświetlana, natomiast dla pola wyświetlane są tylko teksty podane przy tym polu.

Opis pola/podpola składa się z następujących elementow:
- tekst1: dowolny tekst w nawiasach, wypisywany przed polem/podpolem,
- tekst2: dowolny tekst w nawiasach, wypisywany za tekst1 i przed polem/podpolem, tylko wtedy, gdy poprzednio wypisane pole/podpole było takie samo,
- tekst3: dowolny tekst w nawiasach, wypisywany za tekst1 i przed polem/podpolem, tylko wtedy, gdy poprzednio wypisane pole/podpole było inne,
- tekst4: dowolny tekst w nawiasach, wypisywany za tekst1 i ewentualnie tekst2 lub tekst3 i przed polem/podpolem,
- liczba: numer wypisywanego podpola (patrz uwaga),
- tekst5: dowolny tekst w nawiasach, wypisywany po polu/podpolu,
- tekst6: dowolny tekst w nawiasach, wypisywany po polu/podpolu, i po tekst5, tylko wtedy, gdy następne pole/podpole do wypisania jest takie samo,
- tekst7: dowolny tekst w nawiasach, wypisywany po polu/podpolu, i po tekst5, tylko wtedy, gdy następne pole/podpole do wypisania jest inne,
- tekst8: dowolny tekst w nawiasach, wypisywany po polu/podpolu, i po tekst5 i ewentualnie tekst6 lub tekst7.

W tekstach znaki ";", ")" i "[" (żeby nie oznaczały: początku komentarza, końca tekstu i początku opisu masek) trzeba pisać podwójnie, np. ";;" lub "[[".

UWAGA: Teksty tekst1 ... tekst8 mogą być (wraz z nawiasami) pominięte; każdy tekst w nawiasach może być pusty.

6.2.2.2. Wyświetlanie rozwinięcia dokumentów

Dla rozwijania listy dokumentów pobierane są kolejno maski o numerach podanych w nawiasach kwadratowych na końcu parametru M=... (patrz przykład). Należy tak ułożyć numery, aby kolejne maski pokazywały dokumenty w coraz większym stopniu szczegółowości - w przeciwnym przypadku słowo "rozwiń" będzie mylące. Dla rozwinięcia jednego dokumentu (kliknięcie na klawisz z numerem przy dokumencie) brana jest ostatnia wymieniona maska.

Wyświetlając dokument wg maski można zmienić nazwy pól w zależności od zawartości określonego podpola; służy do tego opcja N=, która dopisuje do odpowiedniej tablicy sposób zamiany nazwy. Zapis tej opcji jest następujący: N=nr1,nr2,t1,t2, gdzie:
- nr1 jest numerem pola, w którym należy zmienić nazwę,
- nr2 jest numerem podpola, dla którego sprawdzany jest warunek,
- t1 (tekst do 9 znaków) określa sprawdzany warunek: + oznacza "podpole występuje", - oznacza "podpole nie występuje", inny tekst (bez spacji i przecinków) określa początek treści podpola,
- t2 (tekst do 39 znaków) określa tytuł, wypisywany jeśli warunek jest spełniony.

Przykład: N=200,210,gru,TS N=220,222,-,TK oznacza: jeśli w polu o numerze 200 podpole o numerze 210 zaczyna się od "gru", to zamiast nazwy pola wypisz "TS", jeśli w polu o numerze 220 brak podpola o numerze 222 - wypisz "TK" zamiast nazwy.

6.2.2.3. Wyświetlanie dokumentu w postaci tabelki

Dokumenty pokazywane w maskach wraz z nazwami pól mogą być wyświetlane w postaci tabelki złożonej z następujących kolumn:

nazwa pola,

wskaźniki (tylko dla maski 0),

treść pola.
Sposób wyświetlania dokumentu (tabelka lub tekst) określa parametr TB0, jego znaczenie jest następujące:

TB0=0	nigdy nie wyświetlać tabelki
TB0=1	tabelkę wyświetlać tylko w masce 0
TB0=2	tabelkę wyświetlać w maskach z nazwami, oprócz maski 0
TB0=3	tabelkę wyświetlać we wszystkich maskach z nazwami

Do określenia sposobu wyświetlania tabelki służą parametry TBn=tekst, gdzie n jest liczbą 1...19, a tekst jest dowolnym tekstem do 200 znaków o podanym niżej znaczeniu; za pomocą tekstów dodatkowych (patrz: punkt 6.11.) można zmienić nazwę pola, dopisać tekst przed i za treścią podpól itp.

parametr

znaczenie i wartość domyślna

TB1	początek tablicy; domyślnie: <table border="3px" width="98%" align="center">
TB2	koniec tablicy; domyślnie: </table>
TB3	początek wiersza z polem; domyślnie: <tr>
TB4	koniec wiersza z polem; domyślnie: </tr>
TB5	początek komórki z nazwą pola w masce nie zero; domyślnie: <td width="12%"><TT><B><I>
TB6	koniec komórki z nazwą pola w masce nie zero; domyślnie: </td></I></B></TT>
TB7	początek komórki ze wskaźnikami (tylko maska 0); domyślnie: <td width="2%">
TB8	koniec komórki ze wskaźnikami; domyślnie: </td>
TB9	początek komórki z treścią kolejnych podpól; domyślnie: <td>
TB10	koniec komórki z treścią kolejnych podpól; domyślnie: </td>
TB15	początek komórki z nazwą pola w masce zero; domyślnie: <td width="3%">
TB16	koniec komórki z nazwą pola w masce zero; domyślnie: </td>
pozostałe	na razie nie interpretowane

6.2.2.4. Wyświetlanie informacji o wypożyczeniach

Za identyfikatorem i/lub podpolami stowarzyszonymi zawsze jest wyświetlane słowo wypożyczone, wypożyczone bezterminowo lub dostępne; słowa te mogą być zamienione na własne teksty (por. parametry KW1, KW2 oraz KW3). Pozostałe informacje są wyświetlane w zależności od wartości parametru n (tak oznacza wyświetlanie, nie - nie wyświetlanie):

I6=n	identyfikator	podpola	data	termin
		stowarzyszone	wypożyczenia	zwrotu
I6=1	tak	nie	tak	tak
I6=2	tak	nie	tak	nie
I6=3	tak	tak	tak	tak
I6=4	tak	tak	tak	nie
I6=5	nie	tak	tak	tak
I6=6	nie	tak	tak	nie
I6=11	tak	nie	nie	tak
I6=12	tak	nie	nie	nie
I6=13	tak	tak	nie	tak
I6=14	tak	tak	nie	nie
I6=15	nie	tak	nie	tak
I6=16	nie	tak	nie	nie

Dla każdego identyfikatora wypisywany jest jeden wiersz; wraz z wyżej wymienionymi informacjami wyświetlają się teksty zadeklarowane przez I6a, I6b ... I6m:

I6a: na początku każdego wypożyczenia,
I6b: przed identyfikatorem,
I6c: za identyfikatorem,
I6d: przed pierwszym podpolem stowarzyszonym,
I6e: między podpolami stowarzyszonymi,
I6f: za ostatnim podpolem stowarzyszonym,
I6g: przed słowem wypożyczone albo dostępne,
I6h: za słowem wypożyczone albo dostępne,
I6i: przed datą wypożyczenia,
I6j: za datą wypożyczenia,
I6k: przed terminem zwrotu,
I6l: za terminem zwrotu,
I6m: na końcu każdego wypożyczenia.

Oprócz informacji o wypożyczeniach może być wyświetlana informacja o liczbie rezerwacji; steruje tym parametr I6r: I6r=0 oznacza wyświetlenie liczby rezerwacji (wartość domyślna), I6r=1 - pominięcie tej informacji. Wypisywany tekst "(liczba rezerwacji: n)" można zmienić parametrem KW4. Parametry I6q i I6s pozwalają dodać własne teksty przed i po liczbie rezerwacji:

I6q: przed liczbą rezerwacji,

I6s: za liczbą rezerwacji.

6.2.2.5. Przykład określenia sposobu wyświetlania

Przykład określenia sposobu wyświetlania:

M="150/a"()(;;),()()(/^)"150/b",(^/^)"199/b"(;;^),(^**^)"299/x"(^**^),"333/a"[1,2,5]

albo

M=16()(;;),()()(/^)17,(^/^)64(;;^),(^**^)46(^**^),81[1,2,5]

oznacza (przy wyświetlaniu listy dokumentów):
- wyświetl podpola 150/a, 150/b, 199/b, 299/x i 333/a (o numerach 16, 17, 64, 46 i 81),
- za podpolem 150/a (o numerze 16) wyświetl średnik (jeden!), ale tylko wtedy, gdy następne wyświetlane pole też jest 150/a (numer 16),
- przed podpolem 150/b (o numerze 17) wyświetl kreskę ukośną i spację, ale tylko wtedy, gdy poprzednie wyświetlane pole nie było 150/b (nie miało numeru 17),
- przed podpolem 199/b (o numerze 64) wyświetl spację, kreskę ukośną i spację, po tym podpolu wyświetl średnik (jeden!) i spację,
- przed i za podpolem 299/x (o numerze 46) wyświetl spację, dwie gwiazdki i spację.

Do rozwijania bierz kolejno maski 1, 2 i 5.

6.2.3. Opis indeksów

Opis udostępnianych indeksów ma postać:

I=(n)[n1,n2,...]

gdzie n jest liczbą udostępnianych indeksów, a n1, n2, ... - określa kolejność indeksów. Aby ustalić opis indeksów najlepiej wykonać następujące czynności:
- wyświetlić wszystkie indeksy w naturalnej kolejności,
- określić liczbę udostępnianych indeksów i zapisać ją w nawiasach okrągłych,
- ustalić, który indeks ma być wyświetlany jako pierwszy, drugi itd., ich numery (liczone od 1) wpisywać kolejno w nawiasie kwadratowym, oddzielając przecinkami.

PRZYKŁAD: I=(4)[2,3,1,4]

UWAGA: jesli zadeklarowana liczba wyświetlanych indeksów jest 1, to pomijane jest wyświetlanie spisu indeksów.

6.2.4. Włączenie odsyłaczy do indeksów

W czasie wyświetlania indeksu (czyli wyświetlania kolejnych wartości tego indeksu) można także wyświetlać odsyłacze, np. między hasła A i ABBA można wpisać AA ===> zob. Anonimowi alkoholicy oraz AA ===> zob. też Alkoholizm. Aby to zrobić trzeba określić bazę (nazwijmy ją umownie KHW), a w niej indeks, którego wartości (np. AA, AA) będą wyświetlane wraz z wartościami wyświetlanego indeksu. Następnie trzeba określić dodatkowo wyświetlane teksty (np. zob., zob. też) oraz podpola, których wartości (np. Anonimowi alkoholicy, Alkoholizm) będą wyświetlane i będą "adresami", do których te odsyłacze kierują. "Martwe" odsyłacze (t.j. takie, które kierują do haseł, których w tej bazie nie ma) są wyświetlane tylko wtedy, gdy określono IO=1.
Parametr ST służy do opisu sposobu włączenia odsyłaczy i składa się z kilku elementów oddzielonych od siebie znakiem #; ma on następującą postać:
ST=nazwa_indeksu1#nazwa_bazy#nazwa_indeksu2#opisy_podpól#
gdzie:

nazwa_indeksu1 jest nazwą indeksu, do którego dołączane są odsyłacze,
nazwa_bazy jest nazwą bazy KHW,
nazwa_indeksu2 jest nazwą dołączanego indeksu z KHW,
opisy_podpól są ciągiem par: wypisywany_tekst#numer#, gdzie numer jest:
- numerem podpola, które ma być odsyłaczem albo
- ciągiem: numer_pola-numer_podpola-numer_podpola....; ciąg ten określa sposób budowania odsyłacza z podpól.

Uwaga1: Wpisanie znaku ! (wykrzyknik) przed numerem pola powoduje, że ten sam tekst wypisuje się nie w postaci aktywnego odsyłacza ale w postaci uwagi; ponadto tekst wypisuje się zawsze, bez sprawdzania, czy jest to "odsyłacz" aktywny. Przykład:
ST=Temat/okr.#/mak/www/kart/KHPBN#temat/okr.#-
          -zob.#"100/a"#zob.#"110/a"#zob.#"111/a"#-
          -zob.#"130/a"#zob.#"150/a"#zob.#"151/a"#-
          -^#!"260/."-"260/i"-"260/a"#^#!"360/."-"360/i"-"360/a"#
powoduje wyświetlenie
      AGRONOMIA ===> zob.Rolnictwo
      AGRONOMIA ===> zt. odpowiednie tematy z określnikiem - rolnictwo, np.: Rynek - rolnictwo
W pierwszym wierszu jest odsyłacz aktywny, "zob." wzięte z definicji ST; w drugim wierszu jest uwaga (odsyłacz nieaktywny), "zt." wzięte z zapisu w bazie.

Uwaga2: litery polskie w nazwach indeksów należy pisać albo w kodzie odpowiedniej bazy (indeksu1 - bazy pokazywanej, indeksu2 - bazy KHW) albo w kodzie, w którym baza jest pokazywana (zwykle Windows 1250); do wersji 1.32 w indeksie1 należało stosować kod w którym baza jest pokazywana (niezależnie w jakim kodzie jest ta baza), a w indeksie2 - kod bazy KHW. Aby wprowadzić polską literę w kodzie Windows 1250 należy nacisnąć lewy Alt, potem na numerycznej klawiaturze (tej, która jest z prawej strony) liczbę wg poniższej tabeli i puścić klawisz Alt:

	ą	ć	ę	ł	ń	ó	ś	ź	ż
małe	185	230	234	179	241	243	156	159	191
duże	165	198	202	163	209	211	140	143	175

Ograniczenia: liczba deklaracji ST: do 40, łączna liczba znaków: do 2000, łączna liczba deklarowanych podpól: do 250 (razem dla wszystkich deklaracji ST).
PRZYKŁAD:
     ST=Temat/okr.#kart/khw#temat/okr.#zob.#"100/a"#zob.#"110/a"#
     ST=Hasło_przedm#kart/khw#temat/okr.-
         -#zob.#"100/."-"100/a"-"100/b"-"100/d"-
         -#zob.^też^#"500/."-"500/a"-"500/b"#

6.2.5. Przykład zbioru menu

$U=http://mak.bn.org.pl/cgi-shl	;scieżka dostępu do katalogu zawierajacego
	;program MAKWWW

$F=<A^HREF="http://mak.bn.org.pl/form.htm">Wróć^do^początku

;link do początku

$IB=1	;ile nazw baz wyświetlać w jednym wierszu
$IL=10	;ile wartości indeksu wyświetlać
$IM=19	;o ile wierszy przesuwac wyświetlany indeks
$ID=10	;liczba wyświetlanych dokumentów
$IX=1	;nie wracaj do spisu baz
$I1=10	;maks. licznik wartości w indeksie
$I2=15	;maks. licznik dokumentów

katalog^81-96	t:\bazy\kat	M=(nazw.^)125(,),(^imię^)165,161[2,3]	I=(8)[1,2,3,5,4]
katalog_97	t:\bazy\pb97	M=125(,),165,161[2,3]	I=(4)[3,4,6,1]

6.3. Zbiór menub

Zbiór menub służy do wyświetlania własnych tekstów w czasie wyświetlania spisu baz; składa się z dwóch części, oddzielonych od siebie gwiazdką:

- część 1, wyświetlana przed listą baz,
- * oddziela część 1 od części 2,
- część 2, wyświetlana po liście baz.

Przykład zbioru menub:

<H5><Center>Kliknij na wybranej bazie</Center></H5>
*
Za tydzień dołączymy następne bazy

6.4. Zbiory menui i menuj

Zbiory menui i menuj służą do wyświetlania własnych tekstów w czasie wyświetlania spisu indeksów:

gdy wyświetlana jest tylko część A teksty są pobierane ze zbioru menui; jeśli zbiór menui istnieje, to pomijany jest tekst "Wybierz indeks, który chcesz obejrzeć" (albo - gdy jest tylko jeden indeks - "Wyszukiwanie wg jednego indeksu"),
gdy wyświetlana jest także część B i/lub C teksty są pobierane ze zbioru menuj; jeśli zbiór menuj istnieje, to pomijane są śródtytuły ("SZUKANIE, SPOSÓB ...") oraz komentarze ("Szukanie wg wielu indeksów", "Można także szukać ...").

Zbiór menui składa się z pięciu części, a zbiór menuj z dziewięciu części oddzielonych od siebie gwiazdką; zamiast opisywać miejsce wypisywania poszczególnych części proponuje się założenie natępujących zbiorów menui i menuj:
<BR> 111111111111<BR>
*
<BR> 222222222222<BR>
*
<BR> 333333333333<BR>
*
<BR> 444444444444<BR>
*
<BR> 555555555555<BR>
*
<BR> 666666666666<BR>
*
<BR> 777777777777<BR>
*
<BR> 888888888888<BR>
*
<BR> 999999999999<BR>
i zobaczenie, gdzie wyświetlają się poszczególne fragmenty tego zbioru.

Przykład zbioru menui:

<H5><Center>Kliknij na wybranym indeksie</Center></H5>
*
<A HREF=...>objaśnienia ...</A>
*
Jesli Ci się podobało zadzwoń ...

6.5. Zbiór menut

Zbiór menut służy do wyświetlania własnych tekstów w czasie wyświetlania indeksu; składa się z trzech części, oddzielonych od siebie gwiazdką:

- część 1, wyświetlana na początku ekranu, przed tekstem BAZA ...,
- * oddziela część 1 od części 2,
- część 2, wyświetlana po tekście BAZA ..., przed klawiszami i wartościami z indeksów,
- * oddziela część 2 od części 3,
- część 3, wyświetlana po wartościach z indeksów i klawiszach.

Przykład zbioru menut:

<H5><Center>Kliknij na wybranym haśle</Center></H5>
*
<A HREF=...>objaśnienia ...</A>
*
Kliknij "dalej" jesli chcesz ...

6.6. Zbiory menul i menud

Zbiory menul i menud służą do wyświetlania własnych tekstów w czasie wyświetlania listy dokumentów (menul), a także rozwinięcia dokumentów (menud); każdy z tych zbiorów składa się z czterech części, oddzielonych od siebie gwiazdką:

- część 1, wyświetlana na początku ekranu, przed tekstem BAZA ...,
- * oddziela część 1 od części 2,
- część 2, wyświetlana po tekście BAZA ..., przed klawiszami i dokumentami,
- * oddziela część 2 od części 3,
- część 3, wyświetlana po dokumentach, przed klawiszami na dole,
- * oddziela część 3 od części 4,
- część 4, wyświetlana po klawiszach na dole.

Przykład zbioru menud:

<H5>Kliknij na wybranym numerze</H5>
*
<A HREF=...>objaśnienia ...</A>
*
Kliknij "rozwiń" jesli chcesz ...
*
Kliknij "ciag_dalszy" jesli chcesz ...

UWAGA: jesli na dole ekranu nie wypisano klawiszy (wyświetlono mniej niż ID dokumentów), to część 4 występuje bezpośrednio po części 3.

6.7. Zbiór menustyl.css

Zbiór menustyl.css pozwala definiować style dla wypisywanych klawiszy; adres tego zbioru (może się inaczej nazywać) musi być określony parametrem KS, np. $KS=styl.css. Budowa tego zbioru jest zgodna z wymaganiami HTML, a jego przykład podany jest poniżej. Definiowane style muszą mieć nazwy zgodne z poniższą tabelką:

nazwa stylu	opis
submit1	klawisze z nazwami baz (gdy IB nie jest 1) lub z numerami baz (gdy IB=1); jeśli IB nie jest 1 (czyli nazwy baz są wpisywane do klawiszy) w nazwie bazy nie wolno używać znaków < i > , a więc nie można wpisywać wyrażeń HTML; ponadto, jeśli IB nie jest 1 i określono styl submit1, to zaleca się zdefiniowanie (w tym stylu) szerokości klawiszy i określenie IB=99 (wówczas przeglądarka decyduje ile baz pokazać w jednym wierszu)
submit2	klawisze z numerami indeksów (gdy II=1)
submit3	klawisze z nazwami indeksów (gdy II nie jest 1); w tym przypadku zaleca się zdefiniowanie (w tym stylu) szerokości klawiszy i określenie II=99 (wówczas przeglądarka decyduje ile indeksów pokazać w jednym wierszu)
submit4	klawisze z numerami przy wartościach w czasie wyświetlania strony z wartościami indeksu
submit5	klawisze z numerami dokumentów w czasie wyświetlania listy dokumentów
submit6	klawisze "funkcyjne" (oprócz szukanie zaawansowane i drukuj), takie jak zmień indeks, wróć do indeksu, rozwiń itp
submit7	klawisz szukanie zaawansowane
submit8	klawisz drukuj
submit9	klawisz pobierz (ISO) (przy kolejnych dokumentach)
submit10	klawisz pobierz wszystkie (ISO)
text1	okienko do wprowadzania tekstu przy wyświetlaniu indeksu
text2	okienko do wprowadzania wartości (dla określonego indeksu) przy 2. i 3. sposobie wyszukiwania
text3	okienko do wprowadzania słów przy 3. sposobie wyszukiwania
radio1	przycisk radiowy dla wyboru i / lub (przy 2. i 3. sposobie wyszukiwania)
radio2	przycisk radiowy dla wyboru języka
button1	przycisk "znak zapytania" służący do rozwinięcia indeksu (przy 2. i 3. sposobie wyszukiwania)
button2	klawisz "ZAMÓW"
select1	okienko z rozwijaną nazwą indeksu (przy 2. i 3. sposobie wyszukiwania)

PRZYKŁAD
.submit1 {background-color: yellow; width: 350px }
.submit2 {background-color: pink; }
.submit6 {background-color: cyan; }
.text1 {background-color: pink; width: 400px }
.radio2 {background-color: yellow; }

6.8. Licznik dostępów

Aby włączyć licznik dostępów trzeba założyć (tam, gdzie jest baza) zbiór tekstowy o nazwie takiej jak baza i rozszerzeniu .lic; zbiór musi zawierać datę dzisiejszą w postaci: rrrr.mm.dd (np: 2003.04.18) i musi mieć prawo modyfikowania przez wszystkich. Dla wyświetlania licznika trzeba ustawić I8=1; ten parametr musi być podany przy parametrach ogólnych, przy bazie można go ewentualnie zmienić.

6.9. Zbiór INFO

Zbiór INFO służy do przesłania do użytkowników dowolnego komunikatu. Tekst z tego zbioru jest wyświetlany na każdej stronie; znaki nowej linii są zamieniane na <BR>. Zbiór INFO (jeśli istnieje) musi być zapisany w tym samym katalogu, co program MAKWWW.

Przykład zbioru INFO:

<H5>UWAGA </H5>
W dniu 29 lutego 2003 roku nasze strony nie będą dostępne. Przepraszamy

6.10. Odsyłacze

W wyświetlanych dokumentach określone podpole można traktować jako odsyłacz (LINK); odsyłacz może prowadzić np. do określonej wartości w indeksie w tej samej bazie lub do innej strony w Internecie. Szczególnym rodzajem odsyłacza jest skierowanie od wartości wyświetlanego pola lub podpola do indeksu, do którego to pole (podpole) należy. Dla potrzeb niniejszego opisu odsyłacz od pola będzie nazywany odsyłaczem złożonym i będzie opisany w punkcie 6.10.4.; odsyłacz od podpola będzie nazywany odsyłaczem prostym i będzie opisany w punkcie 6.10.5..

6.10.1. Ogólne zasady budowania odsyłaczy

Aby na podpolu zbudować odsyłacz trzeba:

- okreslić to podpole przez parametr XP1=n, gdzie n jest numerem podpola (patrz uwaga przy opisie parametrów); w opisie podpole to nazywamy odsyłaczowym
- "obudowac" treść tego podpola wybranymi tekstami

Ponieważ poniższy opis jest trochę skomplikowany, zacznijmy od przykładu:

Przykład

Załóżmy, że w podpolu o numerze 400 (to nie nazwa podpola lecz jego numer!) są symbole bibliotek, np. WA N, WR U, L 123 itd. Te symbole chcemy wyświetlić jako odsyłacze, czyli wypisac odpowiednio:

<a href="http://999.999.999.999/form1.htm">WA N</a>
<a href="http://999.999.999.999/form2.htm">WR U</a>
<a href="http://999.999.999.999/form3.htm">L 123</a>

Zauważmy, że te teksty składaja się z kilku elementow:

a) stały tekst <a href="http://999.999.999.999/
b) zmienny tekst form1, form2, form3 ...
c) stały tekst .htm">
d) tekst z podpola odsyłaczowego WA N, WR U, L 123 ...
e) stały tekst </a>

Punkty a) - c) są "obudową" wypisywaną PRZED treścią podpola odsyłaczowego, punkt e) jest "obudową" wypisywaną PO treści tego podpola.

TWORZENIE "OBUDOWY"

Teksty do "obudowania" podpola odsyłaczowego mozna brać z:
a) stałych tekstów zadeklarowanych parametrami XT1 ... XT8
b) innego podpola, zwanego podpolem stowarzyszonym i deklarowanego przez XP2=n (n jest jego numerem)
c) specjalnej listy "zamieniającej" zawartość podpola odsyłaczowego na odpowiedni tekst; lista jest deklarowana przez XL=nazwa_listy

Program tworzy "obudowę" podpola odsyłaczowego następująco:

- szuka podpola stowarzyszonego (w tym samym wystapieniu pola co podpole odsyłaczowe); oznaczmy to podpole przez P
- jesli podpola stowarzyszonego nie ma (nie zadeklarowano XP2 albo nie występuje w tym polu), to szuka w zbiorze "lista odsyłaczy" (budowa tego zbioru - patrz dalej) tekstu odpowiadającego treści podpola odsyłaczowego; oznaczmy ten tekst przez L
- w zależności od tego, czy znaleziono P i L program wypisuje przed i po podpolu odsyłaczowym następujące teksty:

gdy:	PRZED	PO
brak podpola stow. i listy	T1	T2
jest podpole stowarzyszone P	T3 P T4	T5
brak podpola P, jest lista L	T6 L T7	T8

PRZYKŁADU CIĄG DALSZY

Możemy postąpić dwojako:
- zmienne teksty form1, form2, form3 ... umieścić w każdym dokumencie w podpolu stowarzyszonym, a stałe teksty opisane w punktach a) c) i e) zadeklarować odpowiednio jako XT3, XT4 i XT5
- stałe teksty opisane w punktach a) c) i e) zadeklarować odpowiednio jako XT6, XT7 i XT8, a zmienne teksty form1, form2, form3 ... umieścić na liście jako odpowiedniki treści podpola odsyłaczowego:

WA^N	form1 ;znak ^ zastępuje spację
WR^U	form2
L^123	form3

Pierwszy sposób jest lepszy, gdy treść podpól odsyłaczowych w zasadzie nie powtarza się (np. każdy dokument opisuje jedną bibliotekę i zawiera m.in. jej symbol); drugi sposób jest lepszy, gdy treść podpól odsyłaczowych wielokrotnie się powtarza (np. w katalogu centralnym dla każdej książki podano, w ktorej bibliotece się znajduje). Zauważmy ponadto, że jesli zadeklarujemy
XT1=<A HREF="http://999.999.999.999/form0.htm">
XT2=</a>
to dla tych podpól odsyłaczowych, dla których nie zbudowano ani podpól stowarzyszonych, ani wartości na liscie będzie standardowy odsyłacz do form0.

6.10.2. Wiele odsyłaczy

Zbudowane w powyższy sposób odsyłacze można określić dla wielu (do 30) podpól; W tym celu należy powtórzyć deklaracje XP1, XP2, XT1 ... XT8, przy czym każdy taki ciąg musi się zaczynać od XP1. Uwaga: dla podpól, dla których ustawiono XP1=-podpole (minus podpole) znaczenie deklaracji kodowania (ustawionej przez I5) jest odwrotne.

Jeśli dla wielu podpól chcemy zbudować takie same odsyłacze i podpole odsyłaczowe jest jednocześnie podpolem stowarzyszonym, to po zadeklarowaniu XP1, XP2, XT3, XT4, XT5 można zadeklarować XR1=podpole co oznacza: ustaw XP1=podpole oraz XP2=podpole, a XT3, XT4, XT5 przenieś z poprzedniej definicji.

6.10.3. Lista odsyłaczy

Lista jest zbiorem tekstowym, w którym każdy wiersz składa się z dwóch elementow oddzielonych od siebie spacją:
a) tekst "wzorzec", służący do znalezienia wiersza odpowiadajacego opracowywanemu podpolu odsyłaczowemu. W tekście tym mogą być umieszczone znaki ? (oznacza dowolny jeden znak) oraz * (oznacza dowolny ciąg znaków, kończy porównywanie),
b) tekst wypisywany jako część "obudowy" odsyłacza.

UWAGA: we wzorcu duże i małe litery są utożsamiane, w tekście wypisywanym nie są.

PRZYKŁAD LISTY

WA*	form1	; dla symboli zaczynających się od WA
WR^U	form2	; dla WR U
?^N	form2	; dla symboli, ktore mają do 4 dowolnych
??^N	form2	; znaków, potem spację i literę N
???^N	form2
????^N	form2

6.10.4. Odsyłacze złożone

Odsyłacz złożony prowadzi od wyświetlanego pola do indeksu (złożonego), do którego to pole należy (chyba, że określono inny indeks, patrz dalej). Wprowadzono dwa typy odsyłaczy złożonych:

odsyłacze typu 1: pole jest wyświetlane zgodnie z zadeklarowaną maską, a zbudowany na całym polu odsyłacz prowadzi do wartości pierwszego ciągu w tym indeksie,
odsyłacze typu 2: pole jest wyświetlane zgodnie z zadeklarowaną maską oraz odsyłaczami zbudowanymi na poszczególnych podpolach, tak, jak to opisano w poprzednich punktach; za polem wypisane są w kolejnych wierszach odsyłacze do poszczególnych ciągów wprowadzonych do odpowiedniego indeksu. Wyjaśnijmy to na przykładzie (wziętym wprawdzie z formatu MARC BN, ale to nie jest istotne). Załóżmy, że w polu 100 zapisane są następujące dane:
100 %1 Jan Paweł %3 II %5 papież %d 1920-2005 %k A. J. %p Jawień Andrzej %w Wojtyła Karol %n 2
Załóżmy ponadto, że na polu 100 zbudowany jest indeks Autor, który zawiera następujące ciągi: 1-2-3-4-5-6-d, k, p, o, s, r, w oraz m. Do indeksu Autor zostaną wpisane następujące ciągi: JAN PAWEŁ II PAPIEŻ 1920-2005, A J, JAWIEŃ ANDRZEJ oraz WOJTYŁA KAROL.
Pole 100 może być różnie wyświetlane, w zależności od maski, np.
Jan Paweł II, papież,
AUT: Jan Paweł II, papież, A. J., Jawień Andrzej, Wojtyła Karol,

100iz %1 Jan Paweł %3 II %5 papież %d 1920-2005 %k A. J. %p Jawień Andrzej %w Wojtyła Karol %n 2.
Przy zastosowaniu odsyłacza typu 1 zawsze cały wyświetlony tekst jest zaznaczony jako odsyłacz, np. (podane poniżej odsyłacze pokazują sposób wyświetlania, ale nigdzie nie odsyłają):
Jan Paweł II, papież,   A. J.,   Jawień Andrzej,   Wojtyła Karol
Powyższy zapis (odsyłacz typu 1) odsyła do JAN PAWEŁ II PAPIEŻ 1920 2005, mimo, że nie wszystkie elementy pola (np. daty życia) zostały wyświetlone.
Przy zastosowaniu odsyłacza typu 2 fragmenty wyświetlonego tekstu mogą być samodzielnymi odsyłaczami (np. Wojtyła Karol, Jawień Andrzej itd. mogą odsyłać do odpowiednich portretów, albo do odpowiedniego hasła w kartotece haseł wzorcowych), a pod tekstem pola będą wyświetlone odsyłacze do wszystkich ciągów tworzonych z tego pola, np.:
Jan Paweł II, papież,   A. J.,   Jawień Andrzej,   Wojtyła Karol
       ===> Jan Paweł - II - papież - 1920-2005
       ===> A. J.
       ===> Jawien Andrzej
       ===> Wojtyła Karol
W pierwszym wierszu powyższego zapisu (odsyłacz typu 2) każdy element odsyła gdzie indziej, a kolejne wiersze odsyłają do odpowiednich wartości w indeksie: JAN PAWEŁ II PAPIEŻ 1920 2005, A J, JAWIEŃ ANDRZEJ oraz WOJTYŁA KAROL.
Odsyłacze typu 1 są czytelniejsze, ponadto odsyłają do (zwykle głównego) ciągu, niezależnie od tego, czy wyświetlamy wszystkie podpola pola, czy tylko niektóre; nie dają one jednak możliwości odesłania od niektórych podpól tego pola. Odsyłacze typu 2 są mniej czytelne, ale dają większe możliwości.
Dla zbudowania odsyłaczy typu 1 należy w menu użyć parametru XY=numer pola, a dla odsyłaczy typu 2 - XZ=numer pola. Za numerem pola można napisać dwukropek i numer indeksu, do którego budowany odsyłacz ma odsyłać. Parametry XY oraz XZ można powtórzyć do 200 razy (łącznie).

6.10.5. Odsyłacze proste

Odsyłacz prosty prowadzi od wyświetlanego podpola do indeksu prostego, do którego to podpole należy (chyba, że określono inny indeks, patrz dalej). Odsyłacz prosty można zbudować deklarując parametry XP1, XP2, XT3, XT4 oraz XT5, np.:
XP1="100/a" XP2="100/a" XT3=<A^HREF=/cgi-bin/makwww.exe?BM=1&IM=03&TX= XT4="> XT5=</A>
Dzięki wprowadzonemu parametrowi XY można ten odsyłacz zbudować prościej: XY=numer podpola, np. XY="100/a". Za numerem podpola można napisać dwukropek i numer indeksu, do którego budowany odsyłacz ma odsyłać. Parametry XY oraz XZ (opisany w poprzednim punkcie) można powtórzyć do 200 razy (łącznie).

6.11. Teksty dodatkowe

6.11.1. Uwagi ogólne

W czasie wyświetlania listy dokumentów można dopisać własne teksty (podane w nawiasie są symbole wyjaśnione w następnym punkcie):
- na początku listy (1000),
- przed każdym dokumentem na liście (1021),
- za każdym dokumentem na liście (1029),
- na końcu listy (1009).

W czasie wyświetlania (zarówno w postaci tekstu, jak i w postaci tabeli) rozwinięcia dokumentów można dopisać własne teksty; w poniższym opisie "ppp/." oznacza symbol pola (w masce 0), a "ppp/q" - symbol podpola.

	symbol	symbol
gdzie dodatkowy tekst jest wyświetlany	dla tekstu	dla tabeli

na początku ciągu dokumentów	1010	1060
przed każdym dokumentem	1031	1081
przed nazwą wyświetlanego pola (patrz uwaga 1)	"ppp/."0	"ppp/."a
przed treścią wyświetlanego pola	"ppp/."9	"ppp/."b
przed nazwą wyświetlanego podpola (patrz uwaga 1):
pierwsze podpole wyświetlane w danym polu	"ppp/q"3	"ppp/q"d
nie pierwsze podpole, poprzednie było identyczne	"ppp/q"4	"ppp/q"e
nie pierwsze podpole, poprzednie było inne	"ppp/q"5	"ppp/q"f
za każdym wyświetlanym podpolem:
ostatnie podpole wyświetlane w danym polu	"ppp/q"6	"ppp/q"g
nie ostatnie podpole, następne jest identyczne	"ppp/q"7	"ppp/q"h
nie ostatnie podpole, następne jest inne	"ppp/q"8	"ppp/q"i
za każdym wyświetlanym polem	"ppp/q"2	"ppp/q"c
za każdym dokumentem	1039	1089
na końcu ciągu dokumentów	1019	1069

Uwaga 1: w tym przypadku nie jest wyświetlana nazwa pola lub podpola.
Uwaga 2: zamiast "ppp/."n lub "ppp/q"n (dla n=0...8) można napisać liczbę 1000 * n + numer pola/podpola; taki zapis obowiązywał do wersji 1.36, dlatego jest w dalszym ciągu dopuszczalny.

Zarówno przy wyświetlaniu listy dokumentów jak i przy wyświetlaniu rozwinięcia dokumentów teksty przed i za dokumentem (symbole 1021, 1029, 1031, 1039, 1081 oraz 1089) mogą zawierać symbol "%d", w miejsce którego jest wpisywany numer kolejny wyświetlanego dokumentu. Ponadto w tekście wypisywanym za rozwiniętym dokumentem (symbol 1039 i 1089) można wpisać treść dowolnego podpola (lub kilku podpól); w tym celu trzeba programem INI (F1, potem Shift + F9) wyznaczyć numer podpola (n) i do tekstu wpisać "%n".

6.11.2. Lista tekstów

Aby wstawić omawiane teksty trzeba w menu zadeklarowć nazwę zbioru, który zawiera listę tekstów (polecenie: P=lista); każdy wiersz tego zbioru składa się z:
- symbolu, określającego miejsce do wstawienia tekstu; wartości symboli podano w poprzednim punkcie (patrz także uwaga niżej),
- spacji, oddzielającej symbol od tekstu,
- tekstu, który ma być wstawiony; tekst można przenieść do następnego wiersza stawiając na jego końcu myślnik.

Uwaga Bezpośrednio za symbolem pola lub podpola (czyli np. za "100/."0 lub "100/1"3) można wpisać w nawiasach dowolny ciąg znaków (np. "100/."0(01) lub "100/1"3(ab)), który oznacza: dopisz tekst tylko wtedy, gdy wskazane podpole (lub pierwsze podpole, gdy wskazano pole) zaczyna się od podanego ciągu znaków; w tym ciągu ? (znak zapytania) oznacza dowolny znak.

PRZYKŁAD LISTY TEKSTÓW
1010 początek dokumentów
1031 < H5> Dokument %d< /H5>
27 Autor:
8029 ,
40(?1) Tytuł właściwy:
40(?2) Tytuł podrzędny:
1019 koniec dokumentów

W powyższym "27 Autor:" oznacza: przed polem o numerze 27 wypisz tekst "Autor:", a "8029 ," oznacza: za podpolem o numerze 29, jeśli następne podpole jest inne wypisz przecinek. Jeśli numer 40 dotyczy pola, to warunek dotyczy drugiego znaku (bo pierwszy jest dowolny) wskaźnika (pierwsze podpole pola) i zostanie dopisany tekst:

"Tytuł właściwy:" -- jeśli drugi wskaźnik jest 1,
"Tytuł podrzędny:" -- jeśli drugi wskaźnik jest 2,

6.12. Zamiany

6.12.1. Uwagi ogólne

W czasie wyświetlania listy dokumentów oraz rozwinięcia dokumentów można zamienić wyświetlane teksty innymi tekstami; aparat ten służy głównie do zamiany zapisanych w bazie kodów na odpowiednie kody HTML. Wyjaśnia to podany niżej przykład.

6.12.2. Lista zamian

W celu dokonywania takich zamian należy zbudować listę zamian i w menu zadeklarować Z=lista, gdzie lista jest ścieżką dostępu do odpowiedniego zbioru. Każdy wiersz tego zbioru opisuje jedną operację zamiany i zawiera:

- dowolny znak, zwany separatorem; znak ten w tym wierszu nie może występować ani w tekście zamienianym, ani zamieniającym,
- tekst zamieniany,
- separator,
- tekst zamieniający,
- separator.

PRZYKŁAD LISTY ZAMIAN Załóżmy, że w bazie przyjęto kody: ~B (początek kursywy), ~K (koniec kursywy), ~E (początek wytłuszczenia) i ~F (koniec wytłuszczenia); aby zaznaczone w bazie teksty były wyświetlone kursywą lub wytłuszczone należy w menu odpowiednio zadeklarowaćw Z=... i zbudować następującą listę:

/~B/<I>/	; zamień ~B na <I>, separatorem jest znak "/"
"~K"</I>"	; zamień ~K na </I>, separatorem jest cudzysłów
/~E/<B>/	; zamień ~E na <B>, separatorem jest znak "/"
"~F"</B>"	; zamień ~F na </B>, separatorem jest cudzysłów

6.13. Zmiana nazw klawiszy

Standardowe nazwy klawiszy, takie jak zmień_bazę, wróć_do_indeksu itp. można zastąpić własnymi nazwami; deklaruje się to w menu komendą KL=XNtekst, gdzie:

X określa język, którego zmiana dotyczy: A - angielski, P - polski; duże i małe litery są utożsamiane,

N określa który klawisz zmieniamy, zgodnie z nast. tabelką:

dotychczasowy tekst

a	zmień_bazę / Change_database	b	zmień_indeks / Change_index
c	wróć_do_indeksu / Return_to_index	d	wróć_do_listy / Return_to_list
e	szukaj / Search	f	początek / Start_of_index
g	cofnij / Previous	h	dalej / Next
i	rozwiń / More_info	j	ciąg_dalszy / Next
k	MARC / MARC

tekst jest nową nazwą klawisza; spacje - jak zawsze - muszą być zastąpione przez ^ (daszek), ale tekst jest wypisywany tylko do spacji (dlatego zaleca się używanie podkreślenia zamiast spacji); długość tekstu - do 20 znaków. Tekst MUSI być napisany w kodzie MAZOVII.

Jeśli łączna długość tekstów + 3 razy liczba deklaracji KL przekroczy 225, to następne deklaracje będą pominięte.
Przykład: KL=PhPgDn oznacza zastąpienie polskiego (pierwszy znak: P) tekstu dalej (drugi znak h) tekstem PgDn.

7. Zamawianie

7.1. Zmiany w kolejnych wersjach

Dodano interpretację nazwy statusu (patrz parametr ID) (24.09.2008).

Umożliwiono pisanie danych bibliotecznych "w słupku" (24.09.2008).

7.2. Uwagi ogólne

Opcja zamawianie polega na wyświetleniu wraz z informacjami o egzemplarzach klawisza ZAMÓW, którego naciśnięcie powoduje uruchomienie programu makwwr.exe umożliwiającego (w drodze konwersacji) wpisanie do zbioru (na serwerze) określonego tekstu. Po wydrukowaniu tego zbioru otrzymuje się zamówienia (rewersy) w postaci drukowanej.

Aby wyświetlił się klawisz ZAMÓW konieczne jest podanie w zbiorze menu parametrów REZ1 i REZ2; pozostałe opisane niżej parametry są opcjonalne.

Parametry sterujące zamawianiem są następujące:

składnia	opis
REZ1=n	n określa miejsce wypisania klawisza ZAMÓW:
	n = 1 - przy kazdej pozycji
	n = 2 - przy słowie "egzemplarze"
	n = 3 - po wszystkich pozycjach
	n = 4 - przy każdej niewypożyczonej pozycji
	n = 5 - po wszystkich pozycjach jeśli były pozycje niewypożyczone
REZ2=tekst	tekst określa zbiór ustalający parametry dla programu makwwr.exe oraz wzór zamówienia; zbiór ten jest niżej opisany
REZ3=tekst	tekst (do 1000 znaków) wypisywany przed klawiszem ZAMÓW
REZ4=tekst	tekst (do 1000 znaków) wypisywany za klawiszem ZAMÓW
REZ5=tekst	tekst (do 30 znaków) wypisywany zamiast słowa ZAMÓW
REZS=n	n określa szerokość okienka (w punktach) otwieranego dla programu makwwr.exe; domyślnie: 410
REZW=n	n określa wysokość okienka (w punktach) otwieranego dla programu makwwr.exe; domyślnie: 285

7.3. Zbiór ustalający parametry dla programu makwwr.exe

Zbiór ustalający parametry dla programu makwwr.exe jest określony w zbiorze menu parametrem REZ2. Zbiór składa się z dwóch części oddzielonych wierszem zaczynającym się od gwiazdki:

opis parametrów
*
opis zamówienia

Opis parametrów jest zbudowany tak, jak opis ogólnych parametrów w zbiorze menu (tzn parametrów zaczynających się od znaku $). Znaczenie parametrów podane jest niżej; jeśli znaczenie parametru jest takie samo, jak w menu, to na początku opisu dodano tekst "(jak w menu)".

składnia	opis
U=tekst	(jak w menu) tekst jest pełną ścieżką dostępu do katalogu zawierającego program (MAKWWR kończy się nazwą katalogu, bez kreski ukośnej); jeśli określono I7=1, to na końcu tej ścieżki trzeba dopisać /makwwr.exe; parametr obowiązkowy
REZC=tekst	tekst określa pełną ścieżkę do bazy czytelników; parametr obowiązkowy
REZK=tekst	tekst określa pełną ścieżkę do bazy książek; parametr obowiązkowy
REZH=numer	numer określa numer podpola w bazie czytelników, w którym zapisane jest hasło; brak parametru oznacza brak hasła
T=tekst	tekst określa pełną ścieżkę do zbioru, w którym mają być zapisywane zamówienia; domyślnie: zbiór o nazwie takiej jak baza książek i rozszerzeniu txt; zbiór ten musi mieć uprawnienia pozwalające wszystkim użytkownikom dopisywanie do niego
IW=n	(jak w menu) n - kod dla wyświetlania polskich liter (domyślnie IW=1):

0 - bez polskich liter

1 - ISO-8859-2

2 - Windows-1250

I7=n	n - określa znaczenie parametru U (domyślnie I7=0): I7=0: U określa katalog zawierający program makwwr.exe, I7=1: U określa pełną ścieżkę dostępu do programu makwwr.exe (czyli U=..../makwwr.exe)
KK=tekst	(jak w menu) 6 znaków, określających kolor liter; domyślnie: FFFFFF
KH=tekst	(jak w menu) 6 znaków, określających kolor kreski poziomej; domyślnie: FFFFFF
KT=tekst	(jak w menu) 6 znaków, określających kolor tła; domyślnie: FFFFFF
KB=tekst	(jak w menu) tekst do 2000 znaków, określających "tapetę"; domyślnie: brak
KD=tekst	(jak w menu) tekst do 1000 znaków wypisywanych przed </HEAD>; domyślnie: brak
KA=tekst	(jak w menu) tekst do 1000 znaków wypisywanych na początku każdej strony; domyślnie: brak
KZ=tekst	(jak w menu) tekst do 1000 znaków wypisywanych na końcu każdej strony; domyślnie: brak
KAnn=tekst	tekst do 800 znaków wypisywany w ustalone miejsca w zależności od nn; miejsce wstawiania najlepiej określić eksperymentalnie; domyślnie: brak gdy nn=01 ... 07 - na pierwszej stronie (wypełnianie zamówienia) gdy nn=11 ... 13 - na drugiej stronie (potwierdzenie zamówienia)
KS=style	(jak w menu) patrz "zbiór menustyl.css" (pkt. 6.7.)
IZ=numer	numer określa liczbę znaków w jednej kolumnie; domyślnie: 80
IX=numer	numer określa liczbę kolumn; domyślnie: 1
IY=numer	numer określa liczbę spacji między kolumnami; domyślnie: 5
IM=numer	numer określa liczbę spacji po złamaniu wiersza; domyślnie: 0
IF=numer	numer określa czy wypisywać znak nowej strony na końcu zamówienia: IF=0 - nie wypisywać, IF=1 - wypisywać; domyślnie: nie wypisywać
IL=numer	numer określa kod, w którym wypisywać zamówienie: IL=0: w takim kodzie, w jakim wyświetlane są litery (wartość domyślna) IL=1: w kodzie IBM Latin 2, ponadto na początku zamówienia wypisać tekst inicjujący IBM Latin 2 na drukarce (uwaga: ten tekst nie dla wszystkich drukarek działa poprawnie) IL=2: w kodzie IBM Latin 2 IL=3: w kodzie bazy
IV=numer	numer określa liczbę danych bibliotecznych wypisywanych w jednym zamówieniu; jeśli zamówienie ma więcej danych bibliotecznych jest dzielone na części; domyślnie IV=5000 (praktycznie - bez podziału)
ID=ciąg znaków	ciąg znaków określa dane biblioteczne, których nie wypisywać w zamówieniu; znaki w tym ciągu mają następujące znaczenie: W - pozycje wypożyczone, cyfra - pozycje o statusie równym podanej cyfrze; kolejność znaków dowolna. Przykład: ID=W15 oznacza: nie wypisywać danych o książkach wypożyczonych i książkach o statusie 1 i 5; Uwaga: jeśli w bazie określono nazwy statusów (np. status 5 nazwano "TYLKO W CZYT"), to ta nazwa też jest brana pod uwagę; tekst w bazie może być dłuższy niż nazwa statusu (np. "TYLKO W CZYTELNI"), małe i duże litery są utożsamiane

7.4. Wzór zamówienia

Treść zamówienia jest pobierana z:

stałych tekstów (np. "Biblioteka..." lub "uprzejmie proszę..."),
danych pobieranych z obu baz (np. nazwisko czytelnika),

innych danych (np. data dzisiejsza, nowa linia lub strona).
Wzor zamówienia zawiera stałe teksty z wstawionymi w środek poleceniami typu "tu wstaw dane z...". Z wzoru usuwane są wszystkie znaki spacji i nowej linii; polecenia zaczynają się od znaku $, a ich znaczenie jest następujące:

w tekście	oznacza
$$	$
$/xx lub $\xx	liczba szesnastkowa xx (dwie cyfry i/lub litery A ... F) (np. dla wpisywania poleceń dla drukarki)
$L, $S	nowa linia, spacja
$Ln, $Sn	n nowych linii, n spacji (n -- jedna cyfra)
$D	data bieżąca
$T	czas bieżący w postaci gg:mm:ss
$I	identyfikator książki
$RK, $RC	systemowy nr dokumentu z bazy Książki lub Czytelnicy
$C...	treść podpola z bazy Czytelnicy, patrz niżej
$K...	treść podpola z bazy Książki, patrz niżej
$V1	wpisać słowo "kontynuacja" jeśli jest to kontynuacja zamówienia (podzielonego na części)
$V2	wpisać słowo "c.d.n." jeśli będzie kontynuacja zamówienia (podzielonego na części)

Uwaga do tabelki: Postać daty zależy od tego, czy napisano $D (rrrr.mm.dd), czy $d (dd.mm.rrrr); w pozostałych przypadkach duże i małe litery po znaku $ są utożsamiane.
Treść podpola z bazy: dla wypisania treści podpola z bazy trzeba lub można określić:

z której bazy,
z którego pola i podpola,
które wystąpienia, Baza jest określona przez postać komendy: $C (Czytelnicy) lub $K (Książki); po określeniu bazy trzeba dopisać (bez spacji) tekst "nazwa_pola/nazwa_podpola", obie nazwy muszą być podane wg maski 0. Standardowo jest wypisywane pierwsze wystąpienie wskazanego podpola; dopisując po nazwie pola i podpola (bez spacji) odpowiedni tekst można określić numer wystąpienia:
/1 oznacza pierwsze wystąpienie,
/* oznacza wszystkie wystąpienia (patrz niżej),
/N (tylko dla książek i tylko dla podpól tego pola, w którym jest identyfikator) oznacza to wystąpienie podpola, które znajduje się w tym samym polu co opracowywany identyfikator
Po gwiazdce można napisać jeszcze znak (cyfrę) wymuszający wypisanie dodatkowego tekstu:
cyfra 1: przed każdym podpolem wypisz nową linię,
cyfra 2: po każdym podpolu wypisz nową linię,
cyfra 3: przed każdym podpolem wypisz tekst "\break" (nowa linia dla edycji w systemie TEX),
cyfra 4: po każdym podpolu wypisz tekst "\break" (nowa linia dla edycji w systemie TEX).

8. Pobranie programu MAKWWW
Aby pobrać program MAKWWW dla użytku lokalnego kliknij na odsyłacz odpowiadający żądanej wersji programu:

WINDOWS 95 WINDOWS NT LINUX
Aby pobrać program MAKWWR kliknij na odsyłacz odpowiadający żądanej wersji programu:

WINDOWS LINUX

1. Uwagi ogólne

2. Język konwersacji

3. Strony wyświetlane przez MAKWWW

3.1. Spis baz

3.2. Spis indeksów

3.3. Wartości indeksu

3.4. Lista dokumentów

3.5. Rozwinięcie dokumentów

4. Kolejność wyświetlania dokumentów

5. UNIX ...

5.1. Interpretacja liczb przez procesor

5.2. MAKWWW na serwerze UNIX

6. Zbiory tworzone przez użytkownika

6.1. Ogólne zasady tworzenia zbiorów

6.2. Zbiór menu

6.2.1. Opis parametrów w zbiorze menu

6.2.2. Sposób wyświetlania dokumentów

6.2.2.1. Sposób wyświetlania listy dokumentów

6.2.2.2. Wyświetlanie rozwinięcia dokumentów

6.2.2.3. Wyświetlanie dokumentu w postaci tabelki

6.2.2.4. Wyświetlanie informacji o wypożyczeniach

6.2.2.5. Przykład określenia sposobu wyświetlania

6.2.3. Opis indeksów

6.2.4. Włączenie odsyłaczy do indeksów

6.2.5. Przykład zbioru menu

6.3. Zbiór menub

Przykład zbioru menub:

6.4. Zbiory menui i menuj

Przykład zbioru menui:

6.5. Zbiór menut

Przykład zbioru menut:

6.6. Zbiory menul i menud

Przykład zbioru menud:

6.7. Zbiór menustyl.css

6.8. Licznik dostępów

6.9. Zbiór INFO

Przykład zbioru INFO:

6.10. Odsyłacze

6.10.1. Ogólne zasady budowania odsyłaczy

6.10.2. Wiele odsyłaczy

6.10.3. Lista odsyłaczy

6.10.4. Odsyłacze złożone

6.10.5. Odsyłacze proste

6.11. Teksty dodatkowe

6.11.1. Uwagi ogólne

6.11.2. Lista tekstów

6.12. Zamiany

6.12.1. Uwagi ogólne

6.12.2. Lista zamian

6.13. Zmiana nazw klawiszy

7. Zamawianie

7.1. Zmiany w kolejnych wersjach

7.2. Uwagi ogólne

7.3. Zbiór ustalający parametry dla programu makwwr.exe

7.4. Wzór zamówienia

8. Pobranie programu MAKWWW

WINDOWS 95 WINDOWS NT LINUX

WINDOWS LINUX